casopensato logo IN USE
back button

Wrath of Man

DO YOU KNOW WHAT NEMESSSIS MEANSSS, GUY?

O Guy Ritchie είναι ένας δημιουργός που με τον έναν, ή τον άλλον τρόπο βρίσκεται στην επικαιρότητα. Ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 δυναμικά, ανανεώνοντας το cockney / crime σινεμά. Το 2000 παντρεύτηκε την Madonna, απογειώνοντας τη δημοτικότητά του και σημειώνοντας εξαιρετικές, εισπρακτικές επιτυχίες, σχεδόν με όλες τις ταινίες του.

Ο Βρετανός κάνει σινεμά είδους και μάλιστα του αγαπημένου μου είδους. Τουλάχιστον μια φορά το χρόνο θα δω το “Lock, Stock and Two Smocking Barrels” και κάθε φορά θα κουνήσω την ουρά μου με ικανοποίηση. Από την άλλη πλευρά, αυτό που εισπράττω από τις περισσότερες δουλειές του είναι ότι παρότι έχει ιδέες, ταλέντο και όλα τα μέσα στη διάθεσή του (εξαιρετικό cast, προϋπολογισμό με όσα μηδενικά επιθυμεί) αναλώνεται περισσότερο σε επιφανειακές, σκηνοθετικές προσεγγίσεις και λιγότερο σε ουσία. Η απόπειρά του σε Sherlock Holmes ήταν ενδιαφέρουσα, αλλά γεμάτη πιθηκισμούς και υπερβολές που δεν ταιριάζουν στο Βικτωριανό Λονδίνο. Το να παριστάνει ο ήρωας του Conan Doyle τον Ninja, είναι σα να υποδύεται ο Chuck Norris τον Winston Churchill.

Αυτή η καγκουριά, η αποθέωση της πόζας και του αυτοθαυμασμού ξεπέρασε κάθε προηγούμενο στο προπερσινό “The Gentlemen”. Προφανώς μας αρέσουν οι γοητευτικοί κακοί. Προφανώς μας αρέσουν οι ιδιαίτεροι κακοί, με ακριβά κουστούμια και υψηλές γνωριμίες. Οι αδίστακτοι αδερφοί Κray που τάραξαν το Λονδίνο των 60s’ κουκούλωναν τις φονικές τους πράξεις με υψηλή ραπτική, Jaguar και κολλητιλίκια με πολιτικούς, τον Frank Sinatra και την Judy Garland. Το να βλέπουμε όμως τριτοκλασάτους μαφιόζους να ασχολούνται με το πως κόβεται η μπριζόλα τους, των χιλίων λιρών, με την τσάκιση του sur measure ρούχου τους και με το πόσο γυαλίζουν τα μανικετόκουμπά τους είναι γελοίο και βαρετό.

Το φετινό “Wrath of Man” είναι μια φρέσκια ανάσα, ακριβώς επειδή δεν είναι αυτάρεσκο και υπερβολικό ναρκισσιστικό. Οι εγκληματίες περνάνε μονάχα μερικά λεπτά μπροστά στον καθρέφτη τους και δεν ντρέπονται να βγούνε στο δρόμο αν δε φοράνε Ermenegildo Zegna. Η ταινία είναι remake του γαλλικού “Le Convoyer” του Nicholas Boukhrief και ακολουθεί τον H, έναν ψυχρό και αποτελεσματικό, ένοπλο συνοδό χρηματαποστολών στο Los Angeles που φαίνεται να κουβαλάει κάποιο σκοτεινό μυστικό. Από την πρώτη κιόλας μέρα στη δουλειά, ο Η πείθει τους γύρω του ότι θα μπορούσε να μετρηθεί στα ίσα με τον Predator, ή το Xenomorph από το Alien, αρκεί να έχει ένα πιστολάκι πάνω του. Είναι υπερβολικά ικανός και προικισμένος για σεκιουριτάς κι ενώ δημιουργεί ερωτηματικά για τις προθέσεις και τους απώτερους στόχους του, το αφεντικό επιμένει πως αποτελεί τη βιτρίνα της εταιρίας και ότι όλοι πρέπει να παραδειγματίζονται από την αφοσίωση και την αποτελεσματικότητά του.

Ο Jason Statham έχει κατά καιρούς αποδείξει ότι είναι πραγματικός ηθοποιός. Δυστυχώς, αναλώνεται στο να εμφανίζεται σε άπειρες, ίδιες ταινίες, όπου δέρνει, χοροπηδάει και επιδεικνύει τους κοιλιακούς του. Σαν H στο “Wrath of Man” είναι αγέλαστος, αποτελεσματικός και παραδίδει μια αξιοπρεπή ερμηνεία. Προφανώς δε θα πάει να δοκιμαστεί για το Shakespeare Globe, ούτε αποδίδει όπως στο “The Bank Job”, αλλά σα σκεπτόμενη, φονική μηχανή πείθει απόλυτα. H ουσία του ρόλου και η σκηνοθετική οδηγία για τον πρωταγωνιστή είναι “man on a mission” και πάνω σε αυτό το άρμα, ο Statham κουβαλάει στα μπράτσα και τις πλάτες του ολόκληρη την ταινία.

Δυστυχώς, οι υπόλοιποι ήρωες της ταινίας είναι απλώς κορμιά που γεμίζουν την οθόνη. Δεν υπάρχει χτίσιμο χαρακτήρων που θα επιβιώσουν στη μνήμη μας όπως “Ο Rory, ο σπάστης”, “O Barry, ο βαπτιστής”, ή ο “Bricktop” με τα γουρούνια του και τα σιχαμερά δόντια και σε λίγο καιρό θα έχω ξεχάσει ότι ο Andy Garcia, o Josh Hartnett κι ο Scott Eastwood είχαν συμμετοχή. Το δεύτερο λόγο μετά τη φάτσα και τα μούσκουλα του Statham έχει η δράση, η τρεχάλα και η ανταλλαγή πυρών.

Glock, αυτόματα, πολυβόλα και γκάνια κάθε λογής χορεύουν με βιρτουζιτέ και ένταση, δίνοντας πιθανώς την πιο μπαρουτοκαπνισμένη και θανατερή ταινία του Βρετανού.

Το σενάριο είναι απλό και άμεσο, χωρίς φοβερά ευρήματα, αλλά και χωρίς τρανταχτές υπερβολές, ή σαχλαμάρες. Οι αναχρονισμοί που χρησιμοποιούνται για να εξηγηθεί τι παρακολουθούμε σε σημερινό χρόνο δε μου δούλεψαν απόλυτα, αντίθετα η επίμονη έρευνα του και η προσήλωσή του Η για να φτάσει στην άκρη του νήματος είναι πειστική και προσγειωμένη.

Μετά από δύο ώρες καταιγισμού πυρών, αποδεκτών λύσεων και αποκατάστασης της ηθικής ισορροπίας, παραδέχεσαι ότι το “Wrath of Man” είναι τίμιο και παραδίδει τα όσα υπόσχεται ο τίτλος του. Είναι εμπορικό και γυαλισμένο, δεν αποφεύγει το ηχητικό ντύσιμο σκηνών μακελειού με Johnny Cash σε αργή εκτέλεση και synthesizer, παρόλα αυτά διαθέτει αρκετή ωμότητα και αξιοπρεπές αστυνομικό μυστήριο, χωρίς να αυτοθαυμάζεται σε κάθε πλάνο. Τέτοιο κι ακόμα λιγότερο φιγουρατζίδικο σινεμά θέλουμε από τον Guy Ritchie, ενώ στο στόχο για παρακολούθηση μπαίνει και το έργο του Nicholas Boukhrief, δημιουργού της πρωτότυπης, γαλλικής ταινίας.

Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.