casopensato logo IN USE
back button

Spenser for Hire

Η καραντίνα του 2020 που συνεχιζόταν μέχρι και πολύ πρόσφατα, στα μέσα του 2021, καθήλωσε τους περισσότερους στην τηλεοπτική ρουτίνα του Netflix. Ομολογώ ότι έκανα τη δοκιμή μου, τόσο με ταινίες, όσο και σειρές παραγωγής της συγκεκριμένης πλατφόρμας για να επιβεβαιώσω πως δε μου ταιριάζουν.

Αντίθετα, προτίμησα τη σάρωση της αμερικανικής τηλεόρασης των ‘70s και ‘80s και ειδικότερα, διάσημων κάποτε, ξεχασμένων σήμερα, αστυνομικών σίριαλ. Μετά τα Columbo, Mike Hammer και Rockford Files έφτασα στο “Spenser for Hire”.

Πρόκειται για την τηλεοπτική μεταφορά της εξαιρετικά επιτυχημένης, ομώνυμης σειράς pulp μυθιστορημάτων του Robert Parker, με πρωταγωνιστή έναν πρώην αστυνομικό και νυν ιδιωτικό ερευνητή, που ζει και δρα στη Βοστώνη. Η ιδέα είναι απολύτως συμβατική και χωρίς εκπλήξεις, οπότε μένει στους συντελεστές της σειράς και στις ιδιαίτερες λεπτομέρειες, να ξεχωρίσουν το Spenser for Hire από το σωρό.

Tον Spenser υποδύεται ο Robert Urich, ένας τηλεοπτικός κυρίως ηθοποιός, ψηλός και σωστά γυμνασμένος, με καθαρό πρόσωπο για 80s διαφημίσεις και εξώφυλλα στο Σούπερ Κατερίνα. Το παρουσιαστικό του θυμίζει ήρωα σαπουνόπερας – έναν Hard Boiled Ronn Moss ίσως – αλλά δεν είναι all show and no go. Ο Urich εκμεταλλεύεται την εντυπωσιακή του φιγούρα, την αρρενωπότητα και την αθλητικότητά του (σε κάθε επεισόδιο τρέχει, χτυπιέται στο γυμναστήριο και στο ρινγκ, ενώ φαίνεται να εκτελεί ο ίδιος τα stunts του), ενώ όταν οι ρυθμοί πέφτουν αποδεικνύεται πραγματικός ηθοποιός και όχι ζωντόβολο για πόζα.

Η διαφοροποίησή του από το πρότυπο του PI (Mike Hammer, Philip Marlowe) είναι ότι μετά τις μπουνιές, την προπόνηση στο Ring και τα άγρια κυνηγητά, ο πρωταγωνιστής μεταμορφώνεται σε έναν ευγενικό, προσγειωμένο και καλλιεργημένο άνθρωπο.

Το σπίτι του είναι μικρό, αλλά τακτικό και καθαρό, γεμάτο βιβλία – τα οποία έχει διαβάσει – ενώ δε χάνει ευκαιρία να αναφέρεται σε λογοτεχνικές ρήσεις και αποφθέγματα μεγάλων αντρών. “Spenser με S, όχι με C. Σαν τον ποιητή Edmund Spenser”, εξηγεί στον υπόκοσμο της Βοστώνης για να εισπράξει ζαρωμένες εκφράσεις έκπληξης και απορίας. Δεν πίνει, δεν καπνίζει, έχει σταθερές ερωτικές σχέσεις, ξέρει να μαγειρεύει (!!!) και βοηθάει πάντα τους αδύνατους. Πρόκειται για έναν PI – ιππότη, που όλοι σέβονται στη ζούγκλα της μεγαλούπολης. Ο συνδυασμός τσαμπουκά και εκλεπτυσμένων τρόπων δεν είναι απόλυτα πιστευτός και δε λειτουργεί πάντα, αλλά μιλάμε για pulp fiction, οπότε δε μας χαλάει. Ας μην ξεχάσουμε βεβαίως και το fastback Ford Mustang που οδηγεί ο Spencer. To αυτοκίνητο είναι ξεκάθαρος φόρος τιμής στο αντίστοιχο του Steve McQueen από το Bullitt και ταλαιπωρείται έντονα, από την πρώτη του εμφάνιση.

Τον Spenser πλαισιώνουν ο Hawk και η Susan. Ο πρώτος είναι ένας έγχρωμος, δυναμικός συλλέκτης απλήρωτων οφειλών, που σε αντίθεση με τον πρωταγωνιστή έχει πολύ πεζά γούστα (λεφτά, κοστούμια, BMW coupe, γυναίκες). Η Susan (κούκλα στα 80’s η Barbara Stock) είναι η μνηστή του Spenser, η οποία μένει στα προάστια, ανήκει σε ανώτερη κοινωνική τάξη και προσπαθεί να διαχειριστεί με ψυχραιμία την καθημερινότητα ενός ιδιωτικού ερευνητή (ξυλοδαρμοί, φόνοι, εμπρησμός κατοικίας και άλλα τέτοια τετριμμένα).

Βεβαίως, από το πρώτο κιόλας επεισόδιο γίνεται σαφές ότι συμπρωταγωνιστής σε αυτή τη σειρά είναι η πόλη της Βοστώνης. Η κάμερα περιφέρεται σε κάθε μήκος και πλάτος της πρωτεύουσας της Μασαχουσέτης, από εντυπωσιακές επαύλεις παραδοσιακών, βαθύπλουτων οικογενειών, μέχρι κακόφημα γκέτο που στεγάζουν τους άπορους και κατατρεγμένους και οι αποφάσεις παίρνονται με το δάχτυλο στη σκανδάλη. Ο Hawk λέει περήφανα ότι είναι προϊόν του εκπαιδευτικού συστήματος των γκέτο, παρότι φοράει Armani και οδηγάει γερμανικό αυτοκίνητο αξίας πενήντα χιλιάδων δολαρίων.

Ταυτόχρονα, από τον πιλότο κιόλας, ο Spenser παρακολουθεί αγώνα μπάσκετ των Χρυσών Celtics (Byrd, Parish, McHale), μονολογώντας εσωτερικά ότι “κάθε φορά που πιάνω μια υπόθεση, νιώθω σαν τις ταλαίπωρες αντίπαλες ομάδες που έρχονται Boston Garden και φεύγουν δαρμένες”.

Τοπικό φολκλόρ στα καλύτερά του. Σαν επιστέγασμα, το 1994 κυκλοφόρησε ένα φωτογραφικό λεύκωμα, προϊόν συνεργασίας του συγγραφέας Robert B. Parker και του διάσημου φωτογράφου Kasho Kumagai, με αξιοθέατα της Βοστώνης ιδωμένα από τα μάτια του Spenser.

Εντυπωσιακή επίσης είναι η βία της σειράς. Ο Spenser είναι μεν ευγενής και διαβασμένος, όμως δε θα διστάσει να σκοτώσει όταν απειλείται ο ίδιος, ή ο πελάτης του. Το bodycount είχε αρχίσει να ξεφεύγει τη δεκαετία του 1980 – στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη – και σήμερα φαντάζει πραγματικά εντυπωσιακό πόσο εύκολα ένας πρωταγωνιστής θέριζε με το όπλο του, σε μια primetime σειρά, χωρίς την παραμικρή υποψία πολιτικής ορθότητας.

Πέρα από τα παραπάνω, οι υποθέσεις είναι συνηθισμένες και χιλιοπαιγμένες. Εκβιασμοί, υπόκοσμος και τίποτα που να μην έχει ξαναδεί, ή ξαναδιαβάσει ένας φίλος αυτής της θεματολογίας μυθοπλασίας. Μάλιστα, το δεύτερο κιόλας επεισόδιο είναι μια ξεκάθαρη αντιγραφή του σεναρίου του Bullitt (ο φόρος τιμής δεν εξαντλήθηκε στο Mustang), με πιο αιματηρό φινάλε. Αυτό ήταν κάτι συνηθισμένο σε τηλεοπτικές σειρές, που έπρεπε να βγάλουν πολλά, αυτοτελή επεισόδια (Το Mike Hammer αναπαράγει σε ένα επεισόδιο το “Αντίο Γλυκιά μου”). Το καταπίνουμε και προχωράμε, καθώς τα θετικά στοιχεία του Spenser το κάνουν να επιπλέει. Η σειρά κράτησε τρεις σεζόν και δημιούργησε το spinoff “A Man Called Hawk”.

Δοκιμάστε τον πιλότο, με τίτλο “Promised Land” και σίγουρα θα βρείτε κάτι ενδιαφέρον. Έστω και για να δείτε τον Larry Bird να βασανίζει αμυνόμενους μπασκετμπολίστες στο Boston Garden.

Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.