back button

Συνέντευξη στην Επιθεώρηση Εγκλήματος για το περιοδικό Caso Pensato       |     2012

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Κυρία Τρύπη ευχαριστούμε που δεχτήκατε να μιλήσουμε. Εγώ προσωπικά και η έκδοση της Επιθεώρησης Εγκλήματος σας ευχαριστούμε θερμά.

Α. Τ.: Η χαρά είναι δική μου. Σύμφωνα με την σύγχρονη αντίληψη του μάνατζμεντ στο Τμήμα Εγκλημάτων Κατά Ζωής άλλωστε, η επικοινωνία με το κοινό αποτελεί σημαντικό παράγοντα της δουλειάς μας.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Ας τα πάρουμε απ’ την αρχή. Πώς αποφασίσετε να μπείτε στο Σώμα της Αστυνομίας; Ήταν κάτι που το θέλατε από μικρή ή προέκυψε κάπως αλλιώς στη συνέχεια;

Α. Τ.: Ο πατέρας μου ήταν αστυνομικός. Γέμιζε την βιβλιοθήκη μου με αστυνομικά μυθιστορήματα από μικρό παιδί. Ένοιωθα σαν να είχα παρέα στο δείπνο τον Τσάντλερ και τον Χάμμετ. Στα δεκαπέντε μου, συνειδητοποίησα ότι είχε μια μανία, εμμονή θα έλεγα με το θέμα των serial killers και το έκανε αγαπημένο θέμα των μεταμεσονύχτιων συζητήσεων μας. Αρκούν αυτά για να δώσω την απάντηση μου; Το θέμα της απονομής δικαιοσύνης και του αγώνα κατά της διαφθοράς ωρίμασε στο μυαλό μου βέβαια λίγα χρόνια αργότερα.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Βλέπουμε πολύ σπάνια κάποια γυναίκα Αξιωματικό της Αστυνομίας. Υπάρχει ακόμα αυτή η προκατάληψη; Είναι πιστεύετε ένας ενδόμυχος έμφυλος ρατσισμός ή κάτι άλλο;

Α. Τ.: Τα προηγούμενα χρόνια σαφώς και υπήρχε. Η «επανάσταση» άρχισε από τις τεχνικές, επιστημονικές υπηρεσίες, όπως π.χ. το Tμήμα DNA, όπου οι γυναίκες βρήκαν μια ευκολότερη διείσδυση. Το Τμήμα Εγκλημάτων Κατά Ζωής, αυτό που εμείς επιμένουμε να αποκαλούμε Τμήμα Ανθρωποκτονιών, ακολούθησε αργότερα. Οι γυναίκες κέρδισαν τη θέση τους, αν και το ποσοστό μας είναι σαφώς μικρότερο, αλλά τώρα πλέον αντιμετωπιζόμαστε με κριτήριο τις επαγγελματικές ικανότητες μας. Δείτε άλλωστε τι ισχύει στην περίπτωση μου. Μια γυναίκα αστυνόμος με υφισταμένους τέσσερις άντρες, των οποίων έχω την απόλυτη αποδοχή.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Εσείς παρ’ όλ’ αυτά έχετε κερδίσει γενικά τον σεβασμό του Σώματος. Έχετε αναδείξει τη δουλειά σας και οι υποθέσεις σας έχουν γίνει ευρέως γνωστές, και στον κόσμο δηλαδή. Το όνομά σας συζητιέται· αλήθεια σας ενοχλεί η δημοσιότητα; Πώς τα πάτε μαζί της;

Α. Τ.: Στο πλαίσιο της επικοινωνιακής στρατηγικής μας, ένας βαθμός δημοσιότητας επιβάλλεται. Ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει περισσότερο το τι κάνουμε και λιγότερο το ποιοι είμαστε. Νοιώθω άνετα τελικά με την δημοσιότητα, αλλά προτιμώ να περιορίζεται στο επαγγελματικό πεδίο. Ένας έμπειρος και πετυχημένος αστυνομικός επιλέγει ακριβώς την επαγγελματική δημοσιότητα κι αποφεύγει τον ρόλο του σταρ, όπως για παράδειγμα κάνουν κάποιοι Σκανδιναβοί συνάδελφοι !

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Μένετε στην Αθήνα;

Α. Τ.: Μένω από παιδί στην Αθήνα. Εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα και το χαίρομαι πολύ γιατί είναι μια πόλη που αγαπώ. Ιδιαίτερα τη νύχτα, που ντύνεται, στολίζεται κι ετοιμάζεται να δεχτεί τους τύπους που κυκλοφορούν τη νύχτα. Καλούς, κακούς, επικίνδυνους… Όποιους και να’ ναι…

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Κι έχετε και μία πολύ όμορφη κόρη. Μιλήστε μας λίγο για την οικογενειακή σας κατάσταση αν δεν θεωρείτε κάτι τέτοιο αδιάκριτο, ποιους έχετε δίπλα σας, με ποιους ζείτε;

Α. Τ.: Παντρεύτηκα αρκετά νέα. Στα εικοσιπέντε μου. Χώρισα δέκα χρόνια αργότερα. Έχω μια κόρη δεκάξι χρονών, τη Νεφέλη. Τυπική έφηβη μιας ανήσυχης γενιάς, με ελαφρώς ατίθασο πνεύμα. Έχουμε όμως βρει την ισορροπία μας με αμοιβαίες υποχωρήσεις, περισσότερο από την δική μου πλευρά. Δεν θα έλεγα ότι είμαι η αυστηρή μητέρα. Προτιμώ τον διάλογο και τον συμβιβασμό, ίσως και λόγω των κρυφών ενοχών και τύψεων, καθώς το επάγγελμα μου με κρατάει πολλές ώρες μακριά από την θυγατέρα μου. Τέλος, έχω μια σχέση με τον δημοσιογράφο Καρυπίδη, σχεδόν συζώ μαζί του, αλλά είμαι ταυτόχρονα και μια σύγχρονη, ελεύθερη γυναίκα, που κάποιες φορές θέλει να δοκιμάζει κοινωνικές συμβάσεις και όρια.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Κυρία Τρύπη ο κόσμος σας έμαθε σ’ αυτήν την υπόθεση που αφοσιώθηκε Τύπος και Τηλεόραση το 2012, μετά από ένα σερί 14 φόνων, με τον επονομαζόμενο «Χασάπη του Ρότερνταμ» με το πέρας της οποίας βγήκατε κι εκτός υπηρεσίας λόγω του βαρύ τραυματισμού σας. Σε τί έχει μετατραπεί αυτή η εμπειρία ζωής;

Α. Τ.: Το επάγγελμα μας είναι συνυφασμένο με τον κίνδυνο. Η υπόθεση που αναφέρετε, η δράση του Έλληνα serial killer, που ήταν ένας copycat, ένας μιμητής του «Χασάπη του Ρότερνταμ» όπως είπατε, ήταν πραγματικά μια συγκλονιστική ιστορία που δοκίμασε τα όρια και της αντοχές μου, αλλά και ολόκληρης της ομάδας. Και με έφερε ακριβώς στις όχθες της Αχερουσίας, έτοιμη για το ταξίδι χωρίς επιστροφή. Από ένα σημείο και πέρα, αγωνιζόμουνα απελπισμένα να διατηρήσω τον έλεγχο της υπόθεσης, αλλά φαίνεται ότι σε κάποια σημεία αυτό στάθηκε αδύνατο. Αυτονομήθηκα από την ομάδα κι έβαλα σε μεγάλο κίνδυνο την ζωή μου, αλλά και την εξιχνίαση των συνεχών δολοφονιών. Για τον επόμενο χρόνο, έζησα με τον φόβο και το ψυχολογικό τραύμα. Αλλά μετά, με τη βοήθεια των ψυχολόγων, κατόρθωσα να το αφήσω πίσω, να το κλείσω σε μια σκοτεινή γωνία του εγκεφάλου. Και να προχωρήσω. Δεν γινόταν αλλιώς. Τώρα αν επιμείνετε στο κατά πόσο το τραύμα δεν πρόκειται να αναδυθεί ποτέ ξανά στην επιφάνεια, ειλικρινά δεν ξέρω αν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά. Και είναι και πολύ επικίνδυνο…τραυματίστηκα σοβαρά και χρειάστηκε να μείνω δυο μήνες στο νοσοκομείο…

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Πραγματικά, πώς είναι να μεγαλώνεις μία κόρη και ταυτόχρονα να αναλαμβάνεις τέτοιες επικίνδυνες υποθέσεις; Μπορείτε να ξεχωρίσετε προσωπική ζωή και υπηρεσία; Μπορεί να απομονωθεί όλη αυτή η εμπειρία της βιαιότητας έξω από το σπίτι;

Α. Τ.: Είναι όντως δύσκολο. Και επικίνδυνο. Η θυγατέρα μου, η Νεφέλη, περνάει αρκετό χρόνο με την γιαγιά της κι έχει οργανώσει μια σχετικά αυτόνομη ζωή, καθώς κατανοεί σε μεγάλο βαθμό τις ιδιαιτερότητες του επαγγέλματος μου. Εγώ πάλι προσπαθώ να κρατήσω σε δυο παράλληλα σύμπαντα την προσωπική μου ζωή και την καριέρα της αστυνόμου. Ο αγώνας μου είναι να περιορίσω τα προβλήματα και τις αγωνίες στους κόλπους της ομάδας κι όταν φτάσω στο σπίτι μου να μπορώ να λειτουργήσω σαν γυναίκα. Σαν μητέρα για την θυγατέρα μου, σαν σύντροφος κι ερωμένη για τον Καρυπίδη. Τις πιο πολλές φορές το καταφέρνω, κάποιες λιγότερες όμως όχι. Στις δύσκολες στιγμές, προτιμώ να μένω μόνη, να αποστασιοποιούμαι από σκέψεις κι ανθρώπους γύρω μου και να βιώνω όλη αυτή την διαστροφή των εγκλημάτων μόνη.  Όσο για τη βιαιότητα και τη φρίκη των αποτρόπαιων εγκλημάτων, μπορείτε να καταφύγετε στο μηχάνημα καταγραφής των ονείρων μου ! Ιδιαίτερα σε εκείνα, που τα θύματα, αιματοβαμμένα, πετάγονται σαν ζόμπι και μου ζητούν απελπισμένα να βρω τον δολοφόνο τους για να αποδοθεί «δικαιοσύνη των ψυχών».

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Ο φάκελος σας έχει μέσα αρκετές υποθέσεις. Η πρώτη μεγάλη υπόθεση που αναλάβατε ήταν ένα τριπλό φονικό ανθρώπων της υψηλής κοινωνίας αν δε κάνω λάθος. Ξεχωρίζετε κάπως τα θύματα; Υπάρχουν κριτήρια που σας δημιουργούν διαφορετικά αισθήματα ευθύνης;

Α.Τ.: Τα θύματα ήταν τέσσερα. Όλα μέλη της μεγαλοαστικής κοινωνίας, με κοινό χαρακτηριστικό το «επαναστατικό» παρελθόν της νεότητας. Κάθε θύμα έχει διαφορετική αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ. Το πτώμα ενός διάσημου, ενός εξέχοντος μέλους της κοινωνίας θαρρείς κι έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από το πτώμα ενός άστεγου. Αυτό συμβαίνει για λόγους διασημότητας και προβολής. Για μας τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όλα τα θύματα ζυγίζουν το ίδιο βάρος, η προσπάθεια για να βρούμε τον δολοφόνο τους είναι το ίδιο επίμονη κι εξαντλητική. Σαν αστυνόμοι, αγωνιζόμαστε για την απονομή δικαιοσύνης για όλους, για την «δικαίωση όλων των ψυχών». Έχω μιλήσει πολλές φορές για τον εφιάλτη μου κάθε φορά που αντικρύζω ένα τόπο εγκλήματος, εκεί όπου ο νεκρός πηδάει πάνω μου, με πιάνει από τον λαιμό κι ουρλιάζει ανατριχιαστικά «βρες τον δολοφόνο μου». Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα…

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Ο Δήμαρχος του Μαραθώνα σας είχε τιμήσει ιδιαίτερα το 2014 για τον ζήλο σας σχετικά με την υπόθεση της οικογένειας Μαυρονικόλα. Πόσο δράμα υπάρχει στον κόσμο; Πόσο εύκολα μια οικογένεια διαλύεται και αποδεκατίζεται; Τι πρέπει να γίνει για να μη νιώθουμε όλοι εν δυνάμει θύματα;

Α. Τ.: Θεωρώ ότι η τιμή εκ μέρους του Δημάρχου του Μαραθώνα αντανακλά την εκτίμηση, δική του αλλά και γενικότερα της τοπικής κοινωνίας, προς όλη την ομάδα του Τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής και συνολικά στο έργο της ΕΛΑΣ για την απόδοση δικαιοσύνης και την βελτίωση του επιπέδου ασφαλείας των κατοίκων της περιοχής. Όσο για το δράμα… Ναι, υπάρχει παντού γύρω μας και θα συνεχίσει να υπάρχει. Υπάρχει άλλωστε σε όλες τις κοινωνίες όλων των χωρών, είτε μιλάμε για περισσότερο αναπτυγμένες είτε για υποανάπτυκτες. Μια οικογένεια διαλύεται και καταρρέει όταν χαθεί ένα μέλος της, πόσο μάλλον αν μιλάμε για περισσότερα. Η διαχείριση της απώλειας είναι μια τρομακτική κι επίπονη διαδικασία, που πολύ δύσκολα μπορεί να έχει αίσιο ή έστω υποφερτό τέλος. Σαν οικογένεια έχουμε τη δυνατότητα να λάβουμε τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας, αλλά πολλές φορές αυτό δεν είναι αρκετό. Θεωρώ ότι αυτό αποτελεί καθήκον και μέλημα ολόκληρης της κοινωνίας και προϋποθέτει συνολικά μέτρα πρόληψης του εγκλήματος και όχι μόνο της τιμωρίας του…

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Η Αθήνα είναι η ζούγκλα του εγκλήματος; Θα μπορούσατε να δουλεύετε σε ένα τμήμα ασφάλειας στην επαρχία;

Α. Τ.: Μου αρέσει πολύ η ζωή στην επαρχία. Διαφορετικό τοπίο, διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετική ποιότητα ζωής. Και φυσικά, πολύ χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας. Αλλά, πιστεύω ότι εδώ στην πρωτεύουσα έχουμε να αντιμετωπίσουμε σκληρότερες μορφές εγκλημάτων και εγκληματιών, εδώ είναι που χρειάζεται να ρίξουμε το βάρος μας και να προσπαθήσουμε να εμποδίσουμε τις σοβαρές παραβατικές συμπεριφορές ή έστω να αποδώσουμε δικαιοσύνη για οποιοδήποτε θύμα. Είναι σκληρό, είναι ψυχοφθόρο, έρχονται στιγμές που συνειδητοποιείς ότι ξεπερνάς τα όρια των αντοχών σου, αλλά από την στιγμή που αποφασίζεις να συνταχθείς με την πλευρά του Νόμου, πρέπει να το κάνεις… Να το φτάσεις μέχρι το τέλος, όσο μεγάλο κι αν είναι κάποιες φορές το τίμημα.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Μετά τον τραυματισμό σας, το 2012, βγήκατε είπατε πολλούς μήνες εκτός υπηρεσίας. Πώς πέρασε εκείνος ο καιρός; Τι κάνατε; Τι σκεφτόσασταν;

Α. Τ.: Για δύο μήνες έδωσα πραγματική μάχη να κρατηθώ στη ζωή. Εγώ δεν καταλάβαινα σχεδόν τίποτε, αλλά όπως έμαθα από τους γιατρούς και την οικογένεια μου η μάχη ήταν σκληρή, επίπονη και οι πιθανότητες επιβίωσης μοιρασμένες. Η δυνατή κράση βοήθησε να ξεπεράσω τον κίνδυνο. Τελικά, έμεινα ζωντανή κι αυτό μετράει πάνω απ’ όλα. Ποτέ όμως δεν πρόκειται να ξεχάσω το διάστημα που ήμουν καθηλωμένη στο κρεβάτι κι αμέσως μετά όταν χρειάστηκε, πέρα από την συνεχή και άκρως συγκινητική βοήθεια της κόρης μου, του συντρόφου μου Καρυπίδη και των συναδέλφων μου, να καταφύγω στην βοήθεια των ψυχολόγων για να διαχειριστώ τα τρομακτικά θέματα, που βασάνιζαν το μυαλό μου… Οι περισσότερες σκέψεις μου εκείνη την εποχή είχαν να κάνουν με τον φόβο για τον θάνατο και τις τύψεις και τις ενοχές για τον πόνο που προκάλεσα σε όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Επανήλθατε παρ’ όλ’ αυτά στο καθήκον και μάλιστα αναλάβατε και λύσατε μία υπόθεση ενός διαταραγμένου κατά συρροή δολοφόνου. Τί σημαίνει για εσάς η υπηρεσία τελικά; Μοιάζει σα να επιστρέψατε γιατί ‘δε γίνεται αλλιώς’.

Α. Τ.: Η ζωή συνεχίζεται. Ακούγεται σαν κλισέ, αλλά έτσι είναι η πραγματικότητα. Όταν ένοιωσα ότι μπορώ να επανέλθω στην υπηρεσία, γνώριζα ότι θα χρειαστώ κάποιο χρονικό διάστημα να βρω πάλι τον εαυτό μου και να λειτουργήσω στο 100% των δυνατοτήτων μου. Αυτός ο χρόνος όμως περιορίστηκε στο ελάχιστο χάρη στην πολύτιμη βοήθεια και την στήριξη όλης της ομάδας. Η συγκυρία της επιστροφής μου ήταν όντως δραματική, καθώς αντιμετωπίζαμε μια πολύ επικίνδυνη υπόθεση ενός διαταραγμένου serial killer. Προφανώς και δεν επέλεξα εγώ την συγκεκριμένη υπόθεση για την επιστροφή μου. Ας πούμε ότι η υπόθεση με επέλεξε ! Αυτό που με βοήθησε ήταν το γεγονός ότι λόγω των απαιτήσεων και των σκοτεινών λαβυρίνθων της ιστορίας, αναγκάστηκα να λειτουργήσω με διαφορετικούς, ταχύτερους ρυθμούς για να κατορθώσω να εμπνεύσω την ομάδα μου και να ηγηθώ των ερευνών για τον εντοπισμό του δολοφόνου.

Ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει περισσότερο το τι κάνουμε και λιγότερο το ποιοι είμαστε.

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Έχετε επηρεαστεί από όλες αυτές τις σκληρές υποθέσεις που έχετε κατά καιρούς αναλάβει; Πόσο σας έχουν αλλάξει;

Α. Τ.: Σίγουρα. Κάθε υπόθεση, ειδικά αυτές με αποτρόπαια εγκλήματα που αντιμετωπίζουμε στο Τμήμα Εγκλημάτων Κατά Ζωής, αυτό που εμείς μεταξύ μας αποκαλούμε πάντα Τμήμα Ανθρωποκτονιών, αφήνει ανεξίτηλα σημάδια πάνω μας. Είναι σαν ένα υπέροχο, γοητευτικό και συνάμα τρομακτικό ψηφιδωτό, όπου κάθε ιστορία φόνων κολλάει πάνω στο έργο και την δική της αντιπροσωπευτική ψηφίδα. Οι περισσότερες ιστορίες μπορεί μετά από καιρό να κλειδωθούν σε κάποιο μικρό, μαύρο κουτί, βαθιά στον εγκέφαλο. Κάποια κουτιά μπορεί να μην ξανανοίξουν ποτέ. Κάποια άλλα όμως μπορεί να ανοίξουν και τα φαντάσματα να στοιχειώσουν και πάλι την ζωή σου. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις, γιατί απλά αυτός που κρατάει τα κλειδιά των μαύρων κουτιών δεν είσαι εσύ ! Και τελικά, το αν αλλάζεις και πόσο είναι κάτι που μπορεί να συμβαίνει βαθιά στο υποσυνείδητο και να αργήσεις πολύ να το πάρεις είδηση.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Όλοι αναρωτιόμαστε με τί μοιάζουν οι θύτες των στυγνών εγκλημάτων και αν έχουν κάποιο κοινό γνώρισμα. Εύκολα τρελαίνεται κάποιος και δολοφονεί; Τι μοτίβο έχουν οι εγκληματίες που δε δείχνουν έλεος για τα θύματα τους; Τι έχει κανείς στο μυαλό του για να αφαιρέσει τη ζωή ενός ανθρώπου;

Α. Τ.: Υπάρχουν πλέον αρκετές έρευνες που αναλύουν τα κίνητρα των εγκλημάτων και την αιτιώδη συνάφεια με τα άτομα και τους κοινωνικούς παράγοντες που επηρεάζουν. Δεν είναι τόσο απλό, δεν μπορούμε να πούμε ότι κάποιος τρελαίνεται και δολοφονεί έτσι απλά. Μπορούμε όμως να πούμε ότι κάποιος που πάσχει από κάποια ψυχολογική διαταραχή, κάποιος δηλαδή που είναι ψυχωσικός ή ακόμη χειρότερα κάποιος που είναι ψυχασθενής έχει περισσότερες πιθανότητες να διαπράξει ένα έγκλημα. Αυτά βέβαια ανήκουν στην σφαίρα των ψυχολόγων και των ψυχιάτρων κι η δική μου άποψη, χωρίς να διεκδικεί την σφραγίδα του «ειδικού», βασίζεται στην εμπειρία από την συνεργασία με ψυχολόγους για τον σχηματισμό του προφίλ των δολοφόνων…

Είναι πολύ δύσκολο να διεισδύσεις στο μυαλό ενός δολοφόνου. Πολλοί serial killers διακρίνονται για το υψηλό IQ τους και μπορούν να παραπλανήσουν τους ερευνητές. Το σημείο πάντως που επιμένουν όλοι αυτοί οι ειδικοί επιστήμονες είναι η παιδική ηλικία των δολοφόνων. Εκεί όπου δημιουργούνται και συσσωρεύονται τα ψυχικά τραύματα κι εκδηλώνονται μετά στα πρώτα χρόνια της εφηβείας με συγκεκριμένες μορφές, π.χ. ενούρηση, πυρομανία, βασανισμός ζώων κλπ.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Δείχνει να έχετε εντρυφήσει σε πολύ μεγάλο βάθος σε αυτή τη κατηγορία εγκλημάτων. Αλήθεια έχετε καθόλου ελεύθερο χρόνο; Κάποιο χόμπυ;

Α. Τ.: Έχω ελεύθερο χρόνο. Ιδιαίτερα σε περιόδους που το έγκλημα «αναπαύεται». Μου αρέσει να περνάω βράδια στο σπίτι με την θυγατέρα μου τη Νεφέλη και τον Καρυπίδη, αν κι αποφεύγω το μαγείρεμα. Μου αρέσει ακόμη να βγω για ένα δύο ποτήρια λευκό κρασί και μια ποικιλία τυριών και αλλαντικών σε κάποιο μπαράκι του κέντρου, με χαμηλό φωτισμό και λίγο κόσμο. Αγαπάω τις συναυλίες. Παλιά ήταν περισσότερο παλιό ροκ, τώρα έχει διεισδύσει και το αποκαλούμενο «έντεχνο» ελληνικό. Τρελαίνομαι για θερινούς κινηματογράφους. Και το φλερτ, μπορώ να ομολογήσω ότι με ανανεώνει… Προσπαθώ τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα να κάνω ένα μικρό τζόκινγκ πέντε χιλιομέτρων. Είτε στον δρόμο, είτε στο γυμναστήριο. Κι όποτε μπορώ κολύμπι, ποτέ όμως χειμερινό.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Έχετε δηλώσει δημόσια ότι ο μέντοράς σας ήταν ο Αστυνόμος Μίραλης. Πώς τον γνωρίσατε και πόσο σημαντικός υπήρξε για τη μετέπειτα καριέρα σας;

Α. Τ.: Όταν τον γνώρισα, ο Μίραλης ήταν υπαστυνόμος. Τον βρήκα όταν παρουσιάστηκα στο Τμήμα Εγκλημάτων Κατά Ζωής για να ξεκινήσω την καριέρα μου. Από την πρώτη στιγμή ήρθαμε κοντά. Ήταν κάτι παράξενο, ανεξήγητο και τρομερά γοητευτικό. Ο Μίραλης ήταν παντρεμένος. Αγαπούσε την γυναίκα του κι ήταν τρελός με τον μικρό γιό του. Παλέψαμε να μείνουμε μακριά. Ειλικρινά, παλέψαμε και πιο πολύ εκείνος παρά εγώ. Αποτύχαμε… Δεν καταφέραμε να το αποφύγουμε κι έτσι βυθιστήκαμε σ’ ένα σκοτεινό τούνελ χωρίς καμιά αχτίδα φωτός, καμιά ελπίδα για έξοδο διαφυγής.  Ήταν ένας έρωτας από αυτούς που, αν είσαι τυχερός, ζεις μια φορά στη ζωή σου…

Ο Μίραλης επηρέασε όμως όχι μόνο την προσωπική μου ζωή, αλλά και τον τρόπο σκέψης και ανάλυσης στην μεθοδολογία της αστυνομικής έρευνας. Ήταν ιδιαίτερος, μοναδικός. Είχε μελετήσει πολύ θεωρητικά και είχε μια μανία με την ανάπλαση της σκηνής του φόνου από κάθε πιθανή οπτική γωνία. Εξαίρετος αναλυτής, ιδιοφυής στα όρια της παράνοιας, τολμηρός στις αποφάσεις και οπαδός της θεωρίας του «μοναχικού λύκου»,  λειτουργώντας πέρα από τα όρια της ομάδας. Κάποια από αυτά τα κουσούρια τα κληρονόμησα κι εγώ, αν κι όχι σε τόσο ακραίο βαθμό όσο εκείνος. Έτσι τουλάχιστον ελπίζω…

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Είστε team spirit αξιωματικός ή μοναχικός λύκος; Τις υποθέσεις σας τις δουλεύετε με σταθερή ομάδα ή με διαφορετικούς συνεργάτες κάθε φορά;

Α. Τ.: Μετά τα δύο πρώτα χρόνια στην υπηρεσία και όταν χρειάστηκε να αναλάβω την θέση της αστυνόμου και την ηγεσία της πρώτης ομάδας του Τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής, μελέτησα επιμελώς τις αρχές του σύγχρονου μάνατζμεντ. Με βοήθησε πολύ και η γνωριμία με κάποιον υπερήλικα συγγραφέα, ο οποίος είχε εργαστεί πολλά χρόνια σε πολυεθνικές εταιρείες και με μύησε στον τρόπο διοίκησης μιας ομάδας, στην ηγεσία, στον έλεγχο, στην θέσπιση κινήτρων και πάνω απ’ όλα στην αξία της συμμετοχής στην διαδικασία λήψης αποφάσεων. Όλα αυτά είναι απόλυτα σεβαστά, όχι μόνο στην ομάδα μας, αλλά σε όλο το Τμήμα. Η παρουσία άλλωστε του ταξίαρχου Βεργίνη αποτελεί εγγύηση για την ομαδική εργασία. Όταν βλέπεις τον τρόπο που λειτουργεί αυτός ο πολύπειρος αστυνομικός, ο αποκαλούμενος «ο άνθρωπος που βλέπει μέσα στην ομίχλη», κατανοείς την αναγκαιότητα να συμπεριφερθείς ανάλογα.

Οι συνεργάτες μου είναι πάντα οι ίδιοι, η ομάδα δεν αλλάζει ποτέ. Τώρα όσο για την θεωρία του «μοναχικού λύκου», απάντησα νομίζω στην προηγούμενη ερώτηση. Κάποιες, λίγες, φορές μπορεί να χρειαστεί να λειτουργήσω με αυτό τον τρόπο. Συνήθως, μετά την λήξη της υπόθεσης, κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει αντικείμενο σκληρής κριτικής. Αλλά, πιστέψτε με, στην διάρκεια της περιπέτειας ο μοναχικός λύκος νοιώθει την αδρεναλίνη να σπάει κάθε όριο ! Και μέσα του, πολύ βαθιά μέσα του, το απολαμβάνει !

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Κάτι που ρωτάω σχεδόν πάντα είναι αν έχετε βαρεθεί τη δουλειά σας. Υπάρχει κάποιο άλλο επάγγελμα που θα θέλατε να κάνετε, κάποια άλλη ζωή διαφορετική που θα θέλατε να έχετε;

Α. Τ.: Όχι, ποτέ δεν θα βαρεθώ την δουλειά μου. Κάθε μέρα είναι διαφορετική, κάθε υπόθεση διαφορετική. Κι είναι πολλοί οι άνθρωποι, που ζητούν την απόδοση της δικαιοσύνης, ιδιαίτερα οι συγγενείς των θυμάτων που ζητούν την «δικαιοσύνη των ψυχών». Κάθε περίπτωση είναι απαιτητική, προϋποθέτει την κατάθεση ψυχής και φυσικά το άπαν των δυνάμεων σου, σωματικών και ψυχολογικών.

Κάποιες φορές όμως αναπολώ τα όνειρα της νεότητας, τότε που ήθελα πολύ να ασχοληθώ με τα μικρά παιδιά. Σε κάποιο νηπιαγωγείο, ή ακόμη καλύτερα σε κάποιο παιδικό σταθμό. Βρίσκω τη συγκεκριμένη ενασχόληση τρομερά ενδιαφέρουσα κι ίσως κάποια στιγμή να μπορέσω να πραγματοποιήσω αυτό το χλωμό όνειρο.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Περιγράψτε μου την προσωπικότητά σας με λίγους χαρακτηρισμούς.

Α. Τ.: Δύσκολο, πολύ δύσκολο. Θα μπορούσα να πω δυναμική, ανυποχώρητη, σκληρή όταν πρέπει κι ευαίσθητη κάτω από την επιφάνεια, αποφασιστική και δυστυχώς με υψηλή αίσθηση απονομής δικαιοσύνης κι ενσυναίσθησης για τους συνανθρώπους μας. Κάποιες, λίγες φορές, με προβληματίζει πολύ η διαφορά και οι ομοιότητες ανάμεσα στην απονομή δικαιοσύνης και την εκδίκηση, την αυτοδικία εννοώ.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Ένα μεγάλο προσωπικό πρόβλημα μοιάζει με μία δύσκολη έρευνα;

Α. Τ.: Πάντα η προσωπική ζωή παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με την επαγγελματική. Η πολύχρονη εμπειρία με έχει διδάξει, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό, να χρησιμοποιώ τουλάχιστον διαφορετικές μεθόδους. Άλλο πράγμα η έρευνα για μια δολοφονία κι άλλο η έρευνα αν σε απατάει ο σύντροφος σου… Όσο κι αν η έρευνα ακολουθεί συγκεκριμένες διαδικασίες, όσον αφορά στα προσωπικά προβλήματα υπεισέρχεται σε μεγάλο βαθμό το συναίσθημα… Τα γεγονότα αποκτούν διαφορετικές διαστάσεις, η συναισθηματική πίεση αμβλύνεται, η κατανόηση κι η συγχώρεση γίνονται πιο εύκολες και ρεαλιστικές.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Ποια είναι η στιγμή της καριέρας σας που ήσασταν πιο κοντά στο να τα παρατήσετε και γιατί;

Α. Τ.: Μετά τον σοβαρό τραυματισμό μου που προαναφέραμε, δέχτηκα μεγάλες πιέσεις από την θυγατέρα μου και την μητέρα μου. Για κάποιο χρονικό διάστημα κλονίστηκα σοβαρά κι ήμουν μέσα σ’ ένα σκοτεινό πέπλο αμφιβολιών κι αναπάντητων ερωτηματικών. Σκέφτηκα να αλλάξω ζωή, αλλά περισσότερο για να μην προκαλέσω κι άλλο πόνο στους δικούς μου ανθρώπους κι όχι επειδή αυτό ήταν κάτι που πραγματικά ήθελα εγώ.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Απολύτως κατανοητό… Κυρία Τρύπη, πίνετε, καπνίζετε; Ποια είναι τα γούστα σας;

Α. Τ.: Καπνίζω στριφτά τσιγάρα και χρησιμοποιώ καπνό DRUM. Μου αρέσει το κρασί. Λευκό μοσχοφίλερο, ασύρτικο και σωβινιόν μπλαν. Κόκκινο μερλό, σιράχ, ξινόμαυρο και πινό νουάρ. Είτε κάθε ποικιλία χωριστά, είτε σε μίξη διποικιλιακά ή τριποικιλιακά. Μερικές φορές που μπλέκουμε με τον Βεργίνη και τον μυστηριώδη μαύρο βαρώνο, περνάμε στα σκληρά. Ουίσκι, κατά προτίμηση Langavulin, όπως οι κουλτουριάρηδες μπάτσοι της αστυνομικής λογοτεχνίας  ή Talisker, ακριβώς για να ξεχωρίσουμε απ’ αυτούς…

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Αθλείστε; Ταξιδεύετε;

Α. Τ.: Ναι, είπαμε για το συχνό τζόκινγκ και το αραιό κολύμπι σαν αθλητικές δραστηριότητες. Όσο για ταξίδια, τρελαίνομαι. Έχω γυρίσει πολλά μέρη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Κωνσταντινούπολη και Μαρόκο στα αγαπημένα μου κι από Ευρωπαϊκές πόλεις Βαρκελώνη, Ρώμη και Βερολίνο έχουν αφήσει μοναδικές εικόνες στην κάμερα του εγκεφάλου μου.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Η συνταγή της ευτυχίας;

Α. Τ.: Αν την βρω, μάλλον θα την κρατήσω για τον εαυτό μου ! Αυτό που έχω βρει πιο κοντινό είναι να μπορείς να απολαμβάνεις κάθε μικρό πράγμα την στιγμή που το ζεις. Ένα ηλιοβασίλεμα, ένα καφέ με φίλους, ένα πρωινό με το παιδί σου, ένα χαλαρωτικό σεξ με τον σύντροφο σου. Ζήσε τη μοναδικότητα κάθε στιγμής γιατί δεν πρόκειται να επαναληφθεί ποτέ. Ακόμη κι αν ξαναγίνει, θα είναι απλά μια διαφορετική στιγμή.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Κυρία Τρύπη σας ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη. Σας ευχόμαστε υγεία και καλή συνέχεια στο έργο σας.

Α. Τ.: Όλη η ευχαρίστηση είναι η δική μου. Ειλικρινά, απόλαυσα όλη την συνέντευξη.

EΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ
ΜΗΝΑΣ / CASO PENSATO

Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.