back button

Συνέντευξη στην Επιθεώρηση Εγκλήματος για το περιοδικό Caso Pensato       |     2012

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Κύριε Νικολόπουλε, ευχαριστούμε που δεχτήκατε να μιλήσουμε, ειδικά αυτή την δύσκολη για εσάς περίοδο. Εγώ προσωπικά και η έκδοση της Επιθεώρησης Εγκλήματος σας ευχαριστούμε θερμά.

Α. Ν.:  Εγώ σας ευχαριστώ πολύ! Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου ζητούσαν συνέντευξη από κάποιο περιοδικό —έγκριτο ή μη.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Κατανοούμε τη δύσκολη συγκυρία και γνωρίζουμε ότι είναι μία φορτισμένη περίοδο αυτή για εσάς. Θα θέλαμε να μιλήσουμε εκτός των άλλων, για την αποχώρησή σας από το Σώμα. Μια απορία: με ποιο βαθμό φύγατε;

Α. Ν.:  Δεν έχουν σημασία οι βαθμοί, από τη στιγμή που αποφάσισα να αποχωρήσω λόγω… δεν ξέρω πώς να το εκφράσω… Ασυμφωνίας χαρακτήρων, ας πούμε. Τέλος πάντων, ήμουν Αστυνόμος Α’ και ήθελα λίγο χρόνο ακόμα για να προαχθώ σε Αστυνομικό Υποδιευθυντή.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Και μένετε στην Αθήνα, σωστά;

Α. Ν.:  Ένας από τους λόγους που εγκατέλειψα τη Ναύπακτο, προς το παρόν τουλάχιστον, ήταν για να ζήσω πάλι στην Αθήνα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Άνω Πατήσια, μια υπερβολικά μικροαστική και ήσυχη γειτονιά. Ήθελα μια αληθινή αλλαγή στη ζωή μου, γι’ αυτό τώρα ζω στα Άνω Πετράλωνα.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Μένετε μόνος; Μιλήστε μας λίγο για την οικογενειακή σας κατάσταση αν θέλετε.

Α. Ν.:  Δεν μένω μόνος! Μοιράζομαι μια όμορφη μονοκατοικία με κήπο με τα δύο σκυλιά μου, τον Τζον και τη Γιόκο. Δεν παντρεύτηκα ποτέ, θα με χαρακτήριζα ιδεολογικό μπακούρι. Άλλωστε, είμαι πια αρκετά μεγάλος για να αλλάξω τις συνήθειές μου, συζώντας με κάποιον άλλο —άνθρωπο, εννοώ. Αλλά ίσως προσθέσω στην οικογένεια ένα γατάκι. Δεν ξέρω ακόμα, πρέπει να το συζητήσω με τα σκυλιά μου.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Κύριε Νικολόπουλε νομίζω ότι γίνατε ευρέως γνωστός όταν αναλάβατε την εξαφάνιση του τραγουδιστή Απόστολου Μελισσηνού, στα δελτία τύπου το καλοκαίρι του 2007.

Α. Ν.:  Πράγματι, εκείνη η υπόθεση έκανε μεγάλο ντόρο. Ήταν από τους πιο αγαπημένους τραγουδοποιούς του νεανικού κοινού, θα γνωρίζετε ότι είχε συνδυάσει την κρητική μουσική παράδοση με το έντεχνο. Ήθελα πολύ να τον βρω ζωντανό, να τον γνωρίσω και να του μιλήσω, να τον ακούσω σε μια συναυλία. Μέχρι τότε, αυτό μου είχε συμβεί μόνο με τους Beatles, να θέλω να τους γνωρίσω εννοώ. Και με τον Bruce Springsteen, φυσικά, αλλά νομίζω ότι θα πάγωνα, θα έχανα τα λόγια μου, θα ψεύδιζα κοινοτοπίες.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Και με τι ασχολείστε τώρα που δεν ανήκετε πλέον στο Εγκληματολογικό;  

Α. Ν.:  Ακόμα προσπαθώ να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά. Δεν μου λείπει το Σώμα, είναι σχεδόν τρία χρόνια που το έχω αποχαιρετήσει. Αναζητώ βαθιά μέσα μου τις πραγματικές μου ανάγκες, τι θα με γέμιζε επαγγελματικά. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει τελείως αργόσχολος, ή εγώ δεν μπορώ. Μου αρέσουν τα ταξίδια, τα βιβλία, τα σκυλιά μου, οι συναυλίες —όχι κατ’ ανάγκη με αυτή τη σειρά. Αλλά αναζητώ και μια επαγγελματική απασχόληση.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Και ισχύει ότι κατηγορηθήκατε, ανεπίσημα τουλάχιστον, για τον φόνο της Ιωάννας Κωνσταντίνου και χρειάστηκε να βγείτε στην παρανομία, τρόπος του λέγειν, για να αποδείξετε την αθωότητά σας;

Α. Ν.:  Έτσι όπως το λέτε ήταν σαν να είχε γεμίσει η Αθήνα με τη φωτογραφία μου και από κάτω τη λεζάντα: Αναζητείται! Ζωντανός ή Νεκρός! Υπήρξε μια παρεξήγηση με κάποιους πρώην συνεργάτες μου, η οποία οφειλόταν σε πλεκτάνη της εγκληματικής οργάνωσης που δολοφόνησε την Ιωάννα. Φιλοξενήθηκα σε κάποιο φίλο για λίγες μέρες, μέχρι να διαλευκανθεί η υπόθεση. Και βρέθηκα να τριγυρίζω στις εγκαταλειμμένες γειτονιές του κέντρου της Αθήνας.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Μπορούμε να πούμε για την υπόθεση κάτι ή όχι ακόμα;   

Α. Ν.:  Ενόψει της παραπομπής αρκετών μελών της συμμορίας στη δικαιοσύνη, θα προτιμούσα να μην προσθέσω άλλες λεπτομέρειες. Η ουσία είναι ότι μετά την εξιχνίαση της δολοφονίας της Ιωάννας Κωνσταντίνου, απελευθερώθηκαν αρκετές νεαρές αλλοδαπές οι οποίες ήταν θύματα σεξουαλικού τράφικινγκ. Και οι έρευνες σε βάθος συνεχίζονται. Ελπίζω.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Μάλιστα. Απ’ τις σημειώσεις μου προκύπτει ότι έχετε αναλάβει αρκετές υποθέσεις δολοφονίας. Η πιο πρόσφατη: η δολοφονία μιας άγνωστης γυναίκας που είχε βρεθεί στην οδό Αθηνάς πριν τρία χρόνια, τον χειμώνα του 2009. Θυμάστε ποια ήταν η πρώτη πρώτη υπόθεση δολοφονίας που αναλάβατε στη καριέρα σας;

Α. Ν.:  Η πρώτη μεγάλη υπόθεση που ανέλαβα ήταν η δολοφονία του συλλέκτη δίσκων Σταμάτη Παυλίδη. Εξαιτίας της συνειδητοποίησα ότι στο έγκλημα δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο. Ή όχι μόνο. Συναντάς όλες τις ενδιάμεσες αποχρώσεις του γκρίζου, όπως το ότι το θύμα μπορεί να ήταν ένας αντιπαθής και εγωκεντρικός άντρας, ενώ ο θύτης ένας απελπισμένος άνθρωπος. Και παρότι συνέλαβα τον δολοφόνο, εισέπραξα μια παραπομπή στο πειθαρχικό λόγω μιας τυπικής ακυρότητας. Κάτι άλλο που κατάλαβα τότε ήταν ότι στην απονομή της δικαιοσύνης, συχνά ο τύπος επισκιάζει την ουσία. Το πειθαρχικό με απάλλαξε τελικά, αλλά στο διάστημα της αργίας έκανα ένα υπέροχο ταξίδι στο Λονδίνο. Είδατε; Περισσότερο θέλω να μιλήσω για ταξίδια παρά για τη δουλειά μου.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Είναι συχνές οι δολοφονίες στην Ελλάδα κύριε Νικολόπουλε; Η Πρωτεύουσα κρατάει τα σκήπτρα; Πείτε μας λίγα λόγια για την εγκληματικότητα της Αθήνας.

Α. Ν.:  Τις χρονιές που ήμουν στο Σώμα, ο μέσος όρος ανθρωποκτονιών ήταν γύρω στα 140 άτομα τον χρόνο. Σε όλη τη χώρα, δεν έχω πρόχειρα τα στατιστικά στοιχεία της Αθήνας. Αλλά είχαμε μεγάλο ποσοστό εξιχνιάσεων, έστω και με κάποια καθυστέρηση. Η εγκληματικότητα στην Αθήνα γίνεται όλο πιο περίπλοκη, όσο περνάει ο καιρός. Και εφαρμόζονται βίαιες μέθοδοι. Οι παλιότεροι συνάδερφοί μου ασχολούνταν με εγκλήματα πάθους, για λόγους τιμής, για κτηματικές διαφορές. Από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, από το 2005 και μετά, αυξήθηκαν οι φόνοι που σχετίζονται με ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ κακοποιών, οι δολοφονίες ηλικιωμένων που ζουν μόνοι τους, οι ληστείες και η σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση. Γίναμε μεγαλούπολη, με τα καλά και τα κακά της. Μουσεία, γκαλερί και συναυλιακούς χώρους, αλλά και πολλούς αστέγους, χρήστες που φτάνουν καθημερινά στο έγκλημα για να επιβιώσουν μια νύχτα ακόμα. Το έγκλημα ανθίζει όταν η κοινωνία παραπαίει, η οικονομική κρίση που ανοίγεται μπροστά μας θα δημιουργήσει πολλά αθώα θύματα. Και πολλούς δολοφόνους.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Και πώς θα λέγατε ότι είναι τα πράγματα τελευταία; Καλύτερα ή χειρότερα; Προς τα που οδεύουμε;

Α. Ν.:  Όλο χειρότερα, και το λέω εγώ που είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος. Ίσως χρειαζόμαστε μια δύσκολη περίοδο για να συνέρθουμε σαν κοινωνία. Εύχομαι να μη φτάσουμε σε απολυταρχίες όπως αυτή που διαβάζαμε στον Γενναίο Νέο Κόσμο του Χάξλεϊ ή στο 1984 του Όργουελ. Η επιστήμη και η τεχνολογία αντί να μας βοηθήσουν να γίνουμε καλύτεροι, να ζήσουμε πιο ειρηνικά, γίνονται όπλα στα χέρια αχρείων. Να είδατε; Αντί να μιλάω για το έγκλημα, μιλάω σαν τον Κάπταιν Νέμο του Ιούλιου Βερν.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Πότε αποφασίσατε και πώς μπήκατε στο Σώμα της Αστυνομίας; Με τι σκεπτικό, ποια είναι η ιστορία σας;

Α. Ν.:  Δύσκολα μού βάζετε. Εγώ ήθελα να γίνω κτηνίατρος, αγαπούσα ανέκαθεν τα ζώα, μερικές φορές περισσότερο από τους ανθρώπους. Ή κάποιους ανθρώπους. Με απέτρεψαν οι γονείς μου, η μητέρα μου με φανταζόταν γιατρό αλλά όχι κτηνίατρο. Και ο πατέρας μου, ο οποίος διατηρούσε για χρόνια το κυλικείο στο παλιό κτίριο της ΓΑΔΑ, στη Μεσογείων, λαχταρούσε να με δει στο Σώμα, όπου είχε ένα σωρό φίλους. Άχυρα είχα τότε στο κεφάλι μου, υποχώρησα στις επιθυμίες τους. Κυρίως του πατέρα μου που του είχα μεγάλη αδυναμία. Ήμουν η πρώτη φουρνιά που πέρασε με πανελλήνιες εξετάσεις στη Σχολή Αστυνομικών της Ελληνικής Αστυνομίας. Για μια επταετία έκανα δουλειές ρουτίνας, μέχρι που με μετέθεσαν στο τμήμα Ανθρωποκτονιών. Τώρα που έχω φύγει, μπορώ να το παραδεχτώ: είχα βύσμα γι’ αυτό με τοποθέτησαν σ’ αυτό το πόστο. Ένας οικογενειακός φίλος μού έκανε το χατίρι, κατά κάποιο τρόπο, επειδή ήμουν επηρεασμένος από τα αστυνομικά βιβλία που διάβαζα. Εκ των υστέρων μού ομολόγησε ότι περίμενε πως θα τα θαλασσώσω και θα ζητήσω μόνος μου μετάθεση σε μια θέση ρουτίνας. The rest is history, όπως λένε…

Αν δεν αλλάξει ριζικά ο κόσμος, θα πάμε όλοι κατά διαβόλου — αθώοι και φταίχτες. Ματαιόδοξος; Μπα, καθόλου. Προτιμώ να περνάω απαρατήρητος και δεν με ενδιέφεραν ποτέ τα ακριβά αυτοκίνητα, η πολυτελής διαβίωση, η λάμψη της ματαιοδοξίας…

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Κύριε Νικολόπουλε, κάποτε δουλεύατε πολλές ώρες τη μέρα. Είχατε ελεύθερο χρόνο; Και τώρα, που είστε εκτός Σώματος, έχετε καλλιεργήσει κάποιο χόμπι;

Α. Ν.:  Όση δουλειά κι αν είχα, τρία πράγματα δεν στέρησα ποτέ στον εαυτό μου: τα βιβλία, το σινεμά, τη μουσική. Και τις εξόδους με φίλους. Διάβαζα και διαβάζω πολύ, κυρίως αστυνομικά μυθιστορήματα. Αφού εξάντλησα τους κλασικούς συγγραφείς της αγγλικής σχολής, του hardboiled και του noir, τα τελευταία χρόνια διαβάζω neopolar και μεσογειακά αστυνομικά. Κάποτε είχα εμμονή με τους Beatles, ώσπου, ακολουθώντας τις προτάσεις των φίλων μου, ξανοίχτηκα σε πολλά μουσικά είδη: blues, σύγχρονους Αμερικανούς τραγουδοποιούς, καινούργια και παλιά soul. Είχα μεγάλη αδυναμία στην Amy Winehouse, είχα αγοράσει εισιτήριο για τη συναυλία της αλλά… δυστυχώς, μας την έκανε οριστικά. Και είμαι λάτρης των ασπρόμαυρων αστυνομικών ταινιών του Χόλυγουντ, αυτών που κάποτε αποκαλούσαν b-movies. Και του Χίτσκοκ, φυσικά. Πάλι φλυαρώ, ε;

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Τι διαβάζετε αυτό τον καιρό κύριε Νικολόπουλε ;

Α. Ν.:  Διαβάζω ό,τι έχει μεταφραστεί του George Pelecanos, του Καμιλέρι και του Χένινγκ Μάνκελ. Όλο λέω ότι θα διαβάσω τις Ιστορίες του Ηρόδοτου, μου αρέσει η ιστορία και οι περιηγητές των αρχαίων χρόνων. Αυτοί ήταν αληθινά σκληροτράχηλοι άνθρωποι, όχι κάτι τύποι σαν αυτούς που υποδύεται ο Χάρισον Φορντ και ο Ρόμπερτ ντε Νίρο.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Δε μπορώ να πω ότι έχω εμπειρία στα αστυνομικά βιβλία, αλλά αλήθεια, οι αστυνομικές υποθέσεις στη λογοτεχνία μοιάζουν καθόλου με την πραγματικότητα ή απέχουν πολύ;

Α. Ν.:  Απέχουν πάρα πολύ. Στην πραγματικότητα είσαι χαμένος μέσα στη γραφειοκρατία, σε εκθέσεις προς σύνταξη που είναι ό,τι πιο βαρετό υπάρχει. Η λογοτεχνία χαρίζει μια γοητεία στους… μπάτσους, ναι θα τους ονομάσω μπάτσους γιατί η μόδα του Μαιγκρέ έχει περάσει, ο Μαιγκρέ ήταν αστυνομικός. Οι νεότεροι ήρωες είναι μπάτσοι, ο Χάρι Χόλε ο συνονόματός μου, ο Κουρτ Βαλάντερ, ο Τζον Ρέμπους. Και διατυπώνω επισήμως το παράπονο ότι στις υποθέσεις μας δεν υπάρχουν πολλές μυστηριώδεις γοητευτικές γυναίκες, σαν τη Λορίν Μπακόλ, ή την Τζόαν Κρόφορντ, την Τζέσικα Λανγκ.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Και διαβάζετε σπίτι, ή έξω; Είστε γενικά του σπιτιού ή της βόλτας;

Α. Ν.:  Διαβάζουμε παντού και πάντοτε, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Αυτό το έχει γράψει ένας άγνωστος φίλος του φέισμπουκ, και με εκφράζει απολύτως. Μου αρέσουν πολύ οι βόλτες τον λόφο του Φιλοπάππου, σε οποιοδήποτε πάρκο ή δασάκι, κάτι που εκτιμούν πολύ τα σκυλιά μου. Στη Ναύπακτο έκανα μεγάλες βόλτες δίπλα στη θάλασσα. Αγόρασα κι ένα iPod και ακούω μουσική, όταν περπατάω. Κυρίως τους Tindersticks, και τους Walkabouts. Και τον Mark Lanegan.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Απ’ ό,τι κατάλαβα, αγαπάτε πολύ και τη μουσική. Πηγαίνετε σε συναυλίες, φεστιβάλ και τέτοια;

Α. Ν.:  Στα μέσα του καλοκαιριού είδα τον Morrissey, στον Λυκαβηττό. Και παλιότερα πήγαινα σε συναυλίες στον Λυκαβηττό, με τραβολογούσαν οι ξαδέρφες μου που άκουγαν διάφορα ακατανόητα πράγματα: hip hop, afrobeat, αυτοσχεδιαστική jazz. Αν και τώρα νιώθω έτοιμος να ακούσω καινούργιες μουσικές. Μόνο την κλασική μουσική βαριέμαι αφόρητα. Και τα ελληνικά έντεχνα.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Έχετε μεγαλώσει σε μια εποχή που υπήρχαν τα πικάπ, οι δίσκοι, οι κασέτες και οι μπομπίνες. Ποια η σχέση σας και τα συναισθήματά σας γι’ αυτή την εποχή;

Α. Ν.:  Σας διαβεβαιώνω ότι όλα ήταν πιο δύσκολα. Αγόρασα κι εγώ ένα καλό στερεοφωνικό όταν πήγα στη Ναύπακτο, μάζεψα αρκετά βινύλια. Αλλά μη μου μιλάτε για κασέτες και μπομπίνες που τις μασούσε το κασετόφωνο ή το μπομπινόφωνο. Έχουμε την τάση να εξωραΐζουμε το παρελθόν. Πρόσφατα έπεσα με τα μούτρα στο youtube, επειδή βρήκα πολλά παλιά και σπάνια τραγούδια, βιντεοκλίπ, συναυλίες. Ο ήχος είναι χάλια αλλά ποιος δίνει σημασία στον ήχο όταν μπορεί να απολαύσει τις τούμπες του Springsteen ή τα χορευτικά του Bowie και του David Byrne;

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Η Αθήνα είναι η πόλη σας τελικά; Σας αρέσει που ζείτε σ’ αυτήν ξανά; Είστε γενικά θαμώνας του άστεως ή σας αρέσει και η επαρχία;

Α. Ν.:  Δύσκολα θα την αφήσω ξανά την Αθήνα. Δεν είμαι παιδί της φύσης, μου αρκούν τα πάρκα και οι λόφοι της. Μου αρέσει η πολυκοσμία της, το αναπάντεχο που σε περιμένει πίσω από κάθε γωνία. Η νύχτα και η πόλη. Οι κακόφημοι δρόμοι. Το εφιαλτικό σοκάκι. Η ζούγκλα της ασφάλτου. Ενώ η πόλη κοιμάται. – Καταλάβατε ότι σας αραδιάζω τίτλους από ταινίες νουάρ ή… μπα; Είστε αρκετά νέος για να τις ξέρετε, δεν πειράζει.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Είστε σαφής. Να γυρίσουμε λίγο πίσω στο έγκλημα. Οι υποθέσεις της αστυνομίας σε τι βαθμό επιτυχίας λύνονται; Υπάρχει μυστική συνταγή; Εσείς στις υποθέσεις σας δουλεύατε μόνος ή είχατε σταθερούς συνεργάτες; 

Α. Ν.:  Οι ανθρωποκτονίες εξιχνιάζονται σε ποσοστό 75-80%. Δεν υπάρχει καμία μυστική συνταγή, απλώς οι αληθινοί δολοφόνοι και οι κακοποιοί δεν έχουν καμία σχέση με τους ευφυείς δολοφόνους της λογοτεχνίας και του σινεμά. Δεν καταστρώνουν περίπλοκα σχέδια, συχνά κάνουν χοντροκομμένα λάθη ή αφήνουν ίχνη. Μια άλλη λανθασμένη εντύπωση του κόσμου είναι ότι οι ιδιοφυείς αστυνομικοί δουλεύουν μόνοι. Η αστυνομική δουλειά είναι συλλογική υπόθεση και όλοι έχουμε σταθερούς συνεργάτες, άντρες και γυναίκες με τους οποίους συνεννοούμαστε καλά. Οι παλιοί δικοί μου συνεργάτες ήταν οι καλύτεροί μου φίλοι. Τώρα έχουμε χαθεί λιγάκι, αλλά ξέρω ότι θα ξαναβρεθούμε όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Απ’ ότι κατάλαβα καλά, είχατε βαρεθεί την δουλειά σας σαν Αστυνόμος. Εκτός της κτηνιατρικής, υπήρχε κάποιο άλλο επάγγελμα που θα θέλατε να κάνετε, κάποια άλλη ζωή που θα θέλατε να έχετε;

Α. Ν.:  Αυτό ακριβώς προσπαθώ να ανακαλύψω τώρα: τι μπορώ να κάνω στη ζωή μου. Δεν θέλω να ζήσω τα υπόλοιπα χρόνια μου μόνο με βιβλία, ταινίες και βόλτες με τα σκυλιά μου. Ίσως γίνω εθελοντής σε κάποια φιλοζωική εταιρεία. Αν μπορούσα να ζήσω μια άλλη ζωή, θα ήθελα να άλλαζα πόλη κάθε 2-3 χρόνια. Να σπουδάζω κάτι, και να μένω στο Λονδίνο, στη Βαρκελώνη, στο Άμστερνταμ. Την Κοπεγχάγη, το Εδιμβούργο, το Σαν Σεμπαστιάν, τη Λισσαβόνα, τη Φλωρεντία. Να ήμουν ένας γνήσιος flaneur!

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Κάτι που ρωτάω πάντα είναι για την προσωπικότητα· Εσείς, είστε θα λέγατε αισιόδοξος, απαισιόδοξος ή ματαιόδοξος σαν άνθρωπος; Πώς θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας;

Α. Ν.:  Είμαι αισιόδοξα απαισιόδοξος. Δηλαδή πιστεύω ότι τα πράγματα θα πάνε καλά, ή ελπίζω τουλάχιστον, βραχυπρόθεσμα. Αλλά ότι αν δεν αλλάξει ριζικά ο κόσμος, θα πάμε όλοι κατά διαβόλου — αθώοι και φταίχτες. Ματαιόδοξος; Μπα, καθόλου. Προτιμώ να περνάω απαρατήρητος και δεν με ενδιέφεραν ποτέ τα ακριβά αυτοκίνητα, η πολυτελής διαβίωση, η λάμψη της ματαιοδοξίας —άλλος ένας τίτλος ταινίας.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Είστε οργανωτικός τύπος; Λειτουργείτε με ένστικτο, κρατάτε σημειώσεις, ή αποφασίζετε παρορμητικά; Πώς εργαζόσασταν σε μία δύσκολη έρευνα;

Α. Ν.:  Είμαι πολύ οργανωτικός τύπος, κρατάω σημειώσεις τις οποίες μελετάω κι επεξεργάζομαι. Είδατε, μιλάω σε ενεστώτα χρόνο, η συνήθεια βλέπετε. Στις δύσκολες έρευνες, συγκέντρωνα όσο περισσότερα στοιχεία μπορούσα, μαρτυρίες, φωτογραφίες, κάθε πράγμα που θα με βοηθούσε να σχηματίσω μια πιο καθαρή εικόνα της υπόθεσης. Δεν είμαι παρορμητικός άνθρωπος, αλλά υπήρξαν στιγμές που το μυαλό μου, το ένστικτό μου, επέτασσε να κάνω μια ενέργεια. Δεν το μετάνιωσα.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Η σύνταξη — τώρα που ήρθε κατ’ επιλογήν —  ήταν για εσάς μία ανακούφιση ή ένα υπαρξιακό κενό; 

Α. Ν.:  Τίποτα από τα δύο. Πήρα μια απόφαση μετά από πολλή σκέψη, ακολούθησα τις επιθυμίες μου και παραιτήθηκα. Είμαι άνθρωπος που περνάει καλά με τον εαυτό του, μου αρέσει η μοναξιά, τα βιβλία μου, η μουσική και τα σκυλιά μου. Πηγαίνω στον κινηματογράφο μόνος, απολαμβάνω την καλή παρέα λίγων φίλων. Ουκ εν τω πολλώ το ευ, όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. La vita e bella, κατά τον Ρομπέρτο Μπενίνι.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Πίνετε, καπνίζετε; 

Α. Ν.:  Κάποτε έπινα κονιάκ, μετά έμαθα το τζιν Hendricks που είναι το αγαπημένο μου ποτό. Γενικά, προτιμώ τον καφέ από το αλκοόλ, σε βαθμό εθισμού. Ποτέ δεν κάπνισα συστηματικά, υπάρχουν στιγμές που νιώθω την ανάγκη ενός τσιγάρου. Μετά από ένα καλό φαγητό, για παράδειγμα. Αλλά όχι συχνά.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος: Τράφικινγκ, υποκουλτούρα, απαγωγές, εμπόριο, δολοφονίες, σας έχει στιγματίσει κάποια συγκεκριμένη εικόνα από όλα αυτά που έχετε δει στη πολυετή καριέρα σας; 

Α. Ν.:  Μια απορία: τι εννοείτε λέγοντας υποκουλτούρα; Έχουμε μπερδέψει τις έννοιες και δεν συνεννοούμαστε πια. Υποκουλτούρα αποκαλούσαν οι καθηγητές μου στο σχολείο τα αστυνομικά και τα κόμικς που διάβαζα. Δεν ξέρω τι να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση. Με έχουν στιγματίσει οι σκηνές αυτοκτονιών που έχω δει, όπως η εικόνα του Θύμιου του άστεγου που κρεμάστηκε σε μια ερειπωμένη μονοκατοικία. Οι κακοποιημένες κοπέλες που συνάντησα στην τελευταία υπόθεσή μου. Το κοκαλωμένο πτώμα μιας ναρκομανούς που γνώρισα στον δρόμο. Τα τρομοκρατημένα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα που είδα σε μια ΜΚΟ, όπου τους μαθαίνουν μουσική, ζωγραφική, χορό. Και τα κακοποιημένα ζώα. Αυτά στοιχειώνουν τους εφιάλτες μου.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Κύριε Νικολόπουλε πώς εκτονώνεστε; Υπάρχουν πάθη που εξυπηρετούν τον σκοπό αυτό;

Α. Ν.:  Δεν έχω πάθη. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι καλό, αλλά έτσι είμαι. Πρέπει να έχετε ακουστά το παρατσούκλι μου, Χάρης ο Βαρύγλυκος. Όταν νιώθω πολύ πιεσμένος, αρχίζω να περπατάω μέχρι να μη με κρατούν πια τα πόδια μου. Τότε παίρνω ένα ταξί κι επιστρέφω. Έχω φτάσει από το Παγκράτι ως το θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη με τα πόδια. Δέκα χιλιόμετρα σε δύο ώρες και είκοσι λεπτά.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Η προσωπική ζωή είναι δοχείο που επηρεάζεται πόσο από εκείνο της δουλειάς ενός αστυνομικού με τέτοιες υποθέσεις στην πλάτη;

Α. Ν.:  Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να μείνω ανεπηρέαστος από τη βία και τη σκληρότητα, γι’ αυτό παραιτήθηκα από το Σώμα. Η σκληρότητα είχε αρχίσει να εισβάλει στις ελεύθερες ώρες μου, δεν με άφηνε να απολαύσω ένα ποτήρι κρασί, ένα δίσκο του Van Morrison.

 

Επιθεώρηση Εγκλήματος:  Ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη, κύριε Νικολόπουλε. Σας ευχόμαστε ό,τι καλύτερο στην καινούργια ζωή σας. 

Α. Ν.:  Εγώ σας ευχαριστώ, αν και έχω την αίσθηση ότι μάλλον έγινα ρόμπα, όπως λέει η φίλη μου η Αΐντα. Δεν πειράζει όμως, αυτή ήταν η πρώτη και πιθανότατα η τελευταία συνέντευξη που έδωσα στη ζωή μου, κι εξάλλου, φαντάζομαι ότι κι εσείς δεν έχετε τρομερά πολλούς αναγνώστες, ε; Ώρα να βγάλω τα σκυλιά μου για πιπί. Γεια σας!

EΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ
ΜΗΝΑΣ / CASO PENSATO

Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.