casopensato logo IN USE
back button

Το ονοματάκι μου είναι Tommy Monaghan

και σκοτώνω κόσμο για χρήματα. Είναι κι αυτή μια δουλειά!

Όπως κάθε έργο του σεναριογράφου Garth Ennis (Preacher, Hellblazer, Punisher), το comic “Hitman” ξεκινάει την αφήγησή του με τις πάντες και με την καφρίλα να βαράει κόκκινο. Με το καλημέρα ξεκαθαρίζεται ότι δεν υπάρχουν καλοί ήρωες. Υπάρχουν μαφιόζοι, διεφθαρμένοι αστυνομικοί και τα πιο ηθικά στοιχεία είναι μπεκρήδες κεφαλοκυνηγοί. Η δολοφονική παρέα των πρωταγωνιστών κατοικοεδρεύει σε ένα ιρλανδικό γκέτο της Gotham City, με τα χαρακτηριστικά που έχει κάθε καταγώγιο που σέβεται τον εαυτό του: Εγκληματικότητα, φόνοι, ναρκωτικά, τζόγος, προστασία, ξέπλυμα και άλλα τέτοια όμορφα. Οι περισσότεροι ήρωες είχαν στραβό ξεκίνημα, πετάχτηκαν από τις οικογένειές τους όταν ήταν πιτσιρίκια, μεγάλωσαν σε αναμορφωτήρια και μορφώθηκαν στο πεζοδρόμιο. Μπουνιές, τσαμπουκάδες, αίμα, σίδερο και μπαρούτι είναι το ψωμοτύρι τους και χωρίς αυτά, πλήττουν και νιώθουν ασήμαντοι.

Η εκκίνηση του Hitman έγινε με την ιστορία Rage in Arkham, που ολοκληρώθηκε σε τρία τεύχη. Υποκειμενικά μιλώντας, αυτά είναι τα πιο αδύναμα της σειράς, με αδιάφορη ιστορία και αδέξιο σκίτσο. Τουλάχιστον μαθαίνουμε ότι ο δολοφόνος Tommy Monaghan μπλέχτηκε σε μια επίγεια σύγκρουση δαιμόνων της κόλασης και από καθαρή τύχη, όχι μόνο γλίτωσε το θάνατο αλλά απέκτησε τη δυνατότητα να βλέπει μέσα από τοίχους και να διαβάζει τη σκέψη. Με άλλα λόγια, του χαρίστηκαν υπερδυνάμεις αλλά παρέμεινε τρωτός.

hitman

Ευτυχώς, η ποιότητα στα επόμενα τεύχη ανεβαίνει αισθητά και στα μέσα της σειράς, απογειώνεται. Παρότι διαβάζω φανατικά comics, ο χώρος των υπερηρωικών δε με συγκινεί (με σποραδικές εξαιρέσεις). Ο Hitman έχει υπερφυσικές ιδιότητες, όμως δεν είναι υπερήρωας. Δεν κάνει αβίαστα άλματα πάνω από κτίρια, δεν ανακλά σφαίρες με το ατσάλινο στήθος του, ούτε χρησιμοποιεί ξόρκια για να καλέσει καταιγίδες και κυρίως δεν πολεμάει για παγκόσμια ειρήνη και για την προστασία του γαλαξία. Η σειρά ανήκει στο σύμπαν της DC, οπότε αναπόφευκτα παρελαύνουν πολλοί από τους υπερήρωες που γενικά δε θέλω να διαβάζω και να βλέπω όπως οι Superman, Green Lantern, Batman (εντάξει, αυτός μου αρέσει λίγο) και άλλοι, για να ξυλοφορτώσουν τον Tommy Monaghan που έκανε κάποια κουτσουκέλα. Συνήθως το αποτέλεσμα είναι ο Hitman να τρώει μερικές φάπες, αφού πρώτα έχει κοροϊδέψει τον Άνθρωπο από Ατσάλι, επειδή φοράει το βρακί του, πάνω από το κολάν.

Όπως είπαμε, ο Tommy Monaghan είναι πληρωμένος δολοφόνος, με περιθωριακές συνήθειες στον ελεύθερο χρόνο του, όπως μεθύσια, χαρτιά, άκομψες πλάκες και τρομοκράτηση οποιουδήποτε δεν του γεμίζει το μάτι. Αυτός και η παρέα του έχουν ηθικό κώδικα: Επιλέγουν ποιον θα χτυπήσουν (προτιμώντας τους πολυπληθείς μαφιόζους που καταδυναστεύουν την Gotham), προστατεύουν τους αδύναμους, ειδικά τους ανθρώπους του γκέτο και δίνουν μεγάλη σημασία στις έννοιες της φιλίας, της ειλικρίνειας και της τιμής (έστω μεταξύ απατεώνων). Ακούγεται ηθικολογικό και αφελές, στην πράξη όμως δουλεύει. Η μικρή και σφιχτή ομάδα των δολοφόνων που τα πίνει κάθε βράδυ σε ένα φτηνό μπαρ δεν κάνουν μεγάλες μπάζες με στόχο να αποσυρθούν στις Μαλδίβες, αντίθετα ζούνε την κάθε μέρα σαν την τελευταία και προτεραιότητά τους είναι να καλύπτει ο ένας τον άλλον. Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πρωταγωνιστές πιο κυνικούς και αμοραλιστές – όπως εκείνους των Richard Stark και Jim Thompson – ακόμα κι έτσι όμως, ο Monaghan και η παρέα του είναι απεχθείς όσο και αγαπητοί για τον αναγνώστη. Επίσης, σε αντίθεση με πολλούς συγγραφείς που περιγράφουν επαγγελματίες δολοφόνους ως γοητευτικούς και ερωτεύσιμους, εδώ όλοι, μα όλοι έξω από το συνάφι τους, τους θεωρούν ως σκουπίδια και μηδενικά.

Στο Hitman, όταν ένας ήρωας αποκαλύψει σε μια γυναίκα ότι σκοτώνει κόσμο για λεφτά, εκείνη δεν ανοίγει αυτομάτως τα πόδια της. Αντίθετα, ανοίγει αηδιασμένη την πόρτα του σπιτιού της και τον πετάει, κλοτσηδόν, έξω.

Οι ιστορίες χαρακτηρίζονται από ασύλληπτες ποσότητες δράσης, αίματος και βίας και ταυτόχρονα τόνους χοντροκομμένου χιούμορ. Το περιεχόμενο του Hitman δε θα διασκέδαζε κατηχητικά, ούτε και την Greenpeace (όπως και ολόκληρο το έργο του Garth Ennis), όμως δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα γέλια μου όταν τα φιλοξενούμενα πλάσματα ενός ολόκληρου ενυδρείου, από φώκιες και πιγκουίνους, μέχρι σφυροκέφαλους καρχαρίες, μετατράπηκαν σε ζόμπι και στρίμωξαν τον Monaghan. Ταυτόχρονα, οι διάλογοι είναι τρομακτικά καλογραμμένοι και επίδοξοι συγγραφείς έχουν να μάθουν (και να κλέψουν) πολλά από τις φούσκες στα καρέ του Hitman.

Συνοψίζοντας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το Hitman είναι All Things, to All Men. Αλλά δεν είναι έτσι. Αν κάποιος είναι ευαίσθητος, αποστρέφεται τη βία και θεωρεί ότι το crime fiction εξαντλείται στην Agatha Christie και στον Conan Doyle, ας μείνει μακριά. Αν όμως παραφράζαμε την παραπάνω ρήση, γράφοντας ότι το Hitman είναι All Things, to All κάφρους δε θα είμασταν μακριά. Με ανελέητες ανταλλαγές πυρών, θανατηφόρες ατάκες, όμορφο σκίτσο (ειδικά από το τεύχος 10 και μετά, όπου το χέρι του John McRea βρίσκει το δρόμο του) και καφρίλα που κάνει τον Γιώργο Γεωργίου και τον Κωστή Ραπτόπουλο να φαντάζουν ένοικοι του Buckingham και απόφοιτοι του Κολεγίου του Eaton, το Hitman θα ικανοποιήσει το (αντρικό) κοινό που ψάχνει ένα αιματοβαμμένο comic, με πλάκα, ουσία, μασκοφόρους υπερήρωες και πολλά, πολλά γκάνια.

Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.