casopensato logo IN USE
back button

Blood In, Blood Out

Vatos Locos

augustin Sa
           Poster: Aldo Galvan

«Blood in, Blood out», 1993. Μια σκληρή εγκοσμιότητα σε μία κοινωνία που όλοι είναι κατάδικοι, είτε μέσα απ’ τα κάγκελα, είτε έξω απ’ αυτά. Δε μπορούμε να την πούμε σημαντική ταινία και σίγουρα δεν πρόκειται για μια οσκαρική ταινία. Είναι όμως ένα ποιοτικό καλτ crime movie της χρυσής εποχής των 90s, γεμάτο ατάκες, με τους Μπέντζαμιν Πρατ και Ντάμιαν Τσάπα στα πρώτα τους βήματα, και το πιο underground, βίαιο και καλτ έργο του Taylor Hackford. Δεσμοί αίματος μεταξύ των συμμοριτών της Αμερικής, κώδικες τιμής συγκρατούμενων, φυλακές, επικράτηση, φαμίλιες, προδοσίες, αγριότητα, ωμή βία, εκδίκηση. Αλλιώς: οι συμμορίες απ’ λατινικές φτωχοσυνοικίες του Λος Άντζελες, οι Μεξικανοί, το έγκλημα, οι συνέπειες και η εκδίκηση.

Paco, by Adan Hernandez

Πλοτ: το στόρι αναφέρεται σε δύο θετά αδέρφια, τον Paco και τον Cruz, κι έναν τρίτο, τον ξάδερφό τους τον Miklo, και πώς ένας φόνος επηρέασε την μετέπειτα ζωή τους. Ίδιο ποτάμι, άλλη όχθη. Ο Paco είναι ένας τεμπέλης πρώην πυγμάχος που ανήκει στην συμμορία «Vatos Locos», το ίδιο και ο Cruz ο οποίος είναι ένας πιο ήρεμος τύπος, κι ένας πολλά υποσχόμενος εικαστικός.

O ξάδερφός τους ο Miklo επιστρέφει στη παλιά γειτονιά και δηλώνει ότι θέλει διακαώς να μπει στους Vatos Locos. Ο Μiklo όμως είναι μιγάς και ο Paco έχει μία προκατάληψη με το ανοιχτό του χρώμα. Έτσι ο ξάδερφος μπαίνει σε μία διαδικασία από τα δύο αδέρφια να τους δείξει τί πραγματικά αξίζει. Μετά από τη συμπλοκή τους με τη συμμορία των «Tres Puntos» η ζωή τους αλλάζει για πάντα.

Ο Cruz μπλέκει με την ηρωίνη ενώ εξελίσσεται σε κανονικό ζωγράφο, ο Paco γίνεται μπάτσος και ο ξάδερφός τους Miklo ανδρώνεται στις άγριες φυλακές του San Quentin.

Το «Blood In, Blood Out» είναι ένα φυλακόβιο crime movie, με καλτ αποχρώσεις, αλλά αυθεντικό έπος των 90s, με τις γραφικές του σκηνές και τα κλισέ, το σενάριο και τη σκηνοθεσία δομημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να μένει εκ των προτέρων εκτός της λίστας με τις βραβευμένες παραγωγές γκανγκστερικών ταινιών αλλά να μπορεί να παρουσιάζεται στην τηλεόραση της δεκαετίας του ’90 αναζητώντας επάξια το φανατικό του κοινό. Με ωραίο καστ και τη σωστή vintage αισθητική, το ζην μες’ απ’ τα κάγκελα και τον κώδικα τιμής που συνδέει αυτή τη ζοφερή εμπειρία. Ισπανική αργκό, ωμή απεικόνιση συνθηκών των φυλακών με όλα της τα κλισέ, τους άγραφους κανόνες της, τον τρόπο δράσης των συμμοριών, τον φυλετικό διαχωρισμό κλπ.

«I may be white from the outside, but I’m brown on the inside, to the bone»

Οι chicanos επισφραγίζουν τον δεσμό μεταξύ τους χρησιμοποιώντας το «λόγω τιμής», ατάκα που είναι έμμεση αναφορά στον ίδιο τον τίτλο της ταινίας. Η ταινία μέσα σε ένα ρομαντικό πλαίσιο αποδίδει φόρο τιμής στον αντρικό κώδικα τιμής, θίγει τις αξίες της οικογένειας και ταυτόχρονα σε βάζει στο δύσφορο κλίμα των κρίσιμων αποφάσεων των ηρώων, στα δύσκολα διλήμματα τους, ενώ παρουσιάζει και τα διαφορετικά χαρακτηριστικά των ηρώων που συνθέτουν όλα μαζί, σαν μωσαϊκό, το συμβόλαιο της φιλίας. Ο Κρουζ (Jesse Borrego) ζωγραφίζει την συμμορία Vatos Locos σε ένα ηρωικό μοτίβο, με έναν εντελώς αγνό τρόπο, ακριβώς αντίθετο από την ωμή σκληρότητα της πραγματικότητας. Ο Πάκο (Benjamin Bratt) που για την οικογένεια είναι ο μαύρος αμνός και ο ίδιος είναι ένα ρεμάλι που φυτοζωεί στην πιάτσα, έχει τον σεβασμό της συμμορίας και σε αντίθεση με την κοινωνική συμπεριφορά του είναι ο μόνος που μπορεί να σηκώσει το μεγάλο βάρος στους ώμους όταν η ανάγκη το επιβάλει δείχνοντας εκτός των άλλων καί τις ηθικές του αρχές. Τέλος ο Μίκλο (Damian Chapa) που προσπαθεί από το μηδέν να δημιουργήσει την ταυτότητα του, με μία ματαιόδοξη αλλά ανθρώπινη θυμική βούληση — ο αγώνας για αναγνώριση σε έναν αδιαπραγμάτευτα σκληρό υλικό κόσμο.

Ένας απ’ τους λόγους που αυτή η πειστική φόρμουλα κάνει την ταινία επιτυχημένη, είναι το σενάριο. Το σενάριο υπογράφουν οι Jeremy Lacone, Floyd Mutrux και Jimmy Santiago Baca, το οποίο ωστόσο είναι επί της ουσίας αυτοβιογραφικές σημειώσεις, βασισμένες στις εμπειρίες του τελευταίου.

Ο Jimmy Santiago Baca γεννήθηκε στην Σάντα Φε, της πολιτείας Νέο Μεξικό, το 1952. Εγκαταλειμμένος από τους γονείς του σε ηλικία επτά ετών, έζησε με μια από τις γιαγιάδες του για κάποια χρόνια και ύστερα μπήκε σε ορφανοτροφείο. Σε ηλικία 14 ετών την έσκασε από το ορφανοτροφείο και κατέληξε να ζει στους δρόμους. Στα 21 του καταδικάστηκε για κατηγορίες ναρκωτικών και φυλακίστηκε. Εξέτισε εξίμισι χρόνια στη φυλακή, τρία εκ των οποίων σε απομόνωση, και έχοντας εκφράσει την επιθυμία να πάει σε σχολείο τέθηκε στην πτέρυγα θανατοποινιτών για ένα χρονικό διάστημα πριν από την απελευθέρωσή του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Baca άρχισε να διαβάζει και να γράφει ποίηση. Πουλούσε ποιήματα σε συγκρατούμενούς του με αντάλλαγμα λίγα τσιγάρα. Ένας φίλος του τρόφιμος τον έπεισε να υποβάλει μερικά από τα ποιήματά του στο περιοδικό «Mother Jones» της Denise Levertov. Η Levertov εκτύπωσε τα ποιήματα του Baca και άρχισε να αλληλογραφεί μαζί του ψάχνοντας παράλληλα εκδότη για τα ποιήματα του. Τελικά o Baca εξέδωσε πολλές ποιητικές συλλογές και δοκίμια.

Ο Baca έγραψε το σενάριο για την ταινία από τις εμπειρίες που είχε ο ίδιος στην φυλακή το 1973. Όσον αφορά την σκηνοθεσία, η συγκεκριμένη ταινία είναι το πιο σκληρό και καλτ έργο του Taylor Hackford, ο οποίος είχε μια αρκετά ιδιαίτερη καριέρα στο Hollywood. Άρχισε με το πρότζεκτ ενός ντοκιμαντέρ για τον Charles Bukowski και συνέχισε με καλές ταινίες, όπως τη μικρού μήκους «Teenage Father» που βραβεύτηκε με όσκαρ, το «Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν » με τον Richard Geere, το «Λευκές Νύχτες», «Ο δικηγόρος του Διαβόλου» με τον Πατσίνο, το «Ray» με τον Τζέιμι Φοξ και δύο κερδισμένα (στα έξι προτεινόμενα) όσκαρ, και το «Parker» με τον Τζέισον Στέιθαμ βασισμένο σε μυθιστόρημα του Ντόναλντ Γουέστλεϊκ.

mORE about augustin
Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.